Hard Rock Stadium w Miami Gardens gotował, indeks ciepła powyżej 100 stopni, a Norwegia wykorzystała pierwszą godzinę jakby byli zespołem, który czekał na to 28 lat, bo byli. Andreas Schjelderup wycięty od lewej i zginął krzyżowy strzał od słupa i do wewnątrz, i nagle faworyci turnieju patrzyli na zupełnie inną sobotę. Anglia, jak to ma tradycja, wyglądała jak zespół, który przeczytał scenariusz i odmówił przeskoczenia do dobrej części, pocąc się przez melodramat zamiast po prostu strzelić bramkę.

Potem przyszedł Jude Bellingham, oczywiście. W dogrywce pierwszej połowy Anthony Gordon przesunął podanie do wewnątrz, Bellingham przesunął go na lewą nogę i umieścił go w dolnym rogu z spokojem człowieka, który to zrobił przed znacznie większymi tłumami. 1-1 na przerwę i uparcie pozostał 1-1 do 90. Norwegia nawet myślała, że ma zwycięzcę, gdy Torbjorn Heggem zebrał odrzut do domu, i przez kilka sekund trwało zabijanie gigantów. VAR miał inne pomysły.

Czas dodatkowy w tym cieple był mniej meczem piłki nożnej i bardziej testem, kto byłby ostatni, a Anglia znalazła drugie tchnienie dokładnie w momencie, gdy Norwegii zabrakło swoją. Erling Haaland, trzymany poza lista strzelców po raz pierwszy w całym turnieju po zastraszaniu drogę do 7 w swoich 4 poprzednich meczach, został zmieniony wcześnie i musiał patrzeć. Bellingham ukończył to, co rozpoczął, chowając swoje drugie, aby uzupełnić dublet i ustalić 2-1 po czasie dodatkowym. Anglia idzie dalej, aby spotkać się z Argentyną w półfinale w Atlancie, po raz kolejny zamieniając pracę rutynową w narodowe zdarzenie ciśnienia krwi.