To byla pilka nozna w wersji poczekalni: duzo uprzejmego przestepowania z nogi na noge, ale nikt nie wywolal twojego nazwiska. Anglia przerzucala pilke na boki z pewnoscia ludzi, ktorzy wiedzieli, gdzie jest bramka, ale odmawiali pojscia w tym kierunku.

Ghana, trzeba przyznac, zamienila obrone w sztuke performatywna. Zaparkowali, zorganizowali sie i wyzwali Anglie do znalezienia kata, ktory nie istnial. Kazda obiecujaca akcja konczyla sie jak kichniecie: wielkie przygotowanie, a potem nic.

Zero do zera bywa wojna, a bywa drzemka. To skanialo sie ku drzemce. Koncowy gwizdek brzmial mniej jak wynik, a bardziej jak litosciwy koniec spotkania, ktore powinno bylo byc mailem.