Anthony Gordon strzelił na 55. minucie i przez trzydzieści minut Anglia była w finale Mistrzostw Świata. Potem Thomas Tuchel wystawił strzelca na 72. minucie, wrócił do trzech, potem do pięciu, a Anglia spędziła resztę wieczoru jako instalacja artystyczna w obronie. Enzo Fernandez wpakował z pola karnego na 85. minucie. Lautaro Martinez głową na dalszym słupku na 90+2. Obaj z asystą Lionela Messiego, bo oczywiście.

Liczby upadku są naprawdę trudne do patrzenia. Po golu Gordona Anglia miała średnio dwanaście procent posiadania. Po zmianach na 72. minucie zaliczyli siedem podań na połowie rywala i jedno dotknięcie w ostatniej trzecinie przed stratą gola. Zero dotknięć w polu Argentyny po przejściu na pięcioosobową obronę. Argentyna miała dziewięćdziesiąt trzy procent piłki w ostatnich dwudziestu jednym minutach. To nie drużyna broniąca prowadzenia. To drużyna ukrywająca się pod schodami i mająca nadzieję, że hałas się zatrzyma.

Tymczasem Lionel Scaloni dokonał pięciu zmian między 64. a 81. minutą. Wszystkie myślące do przodu i każdy gol i asysta w powrocie przez nich szedł. Lautaro wszedł z dziewięciu minut w lewo, prawie zawieszony za drugą żółtą w ćwierćfinale i wygrał pół. Powiedział że to śnił. Ma prawo do zwycięskiego okrążenia na tym. Dwaj menedżerowie, dwie filozofie. Jeden skończył w finale.