To byla pilka dla tych, ktorzy lubia dlugie milczenie i znaczace spojrzenia, powolna mozolna walka, w ktorej obie druzyny traktowaly ostatnia trzecia czesc boiska jak miejsce, ktore sie odwiedza, a nie w ktorym sie mieszka.

Przez siedemdziesiat piec minut najbardziej niebezpiecznym elementem na boisku bylo napiecie, az Daniel Munoz w koncu przypomnial sobie, ze cale to bieganie sluzy czasem do strzelania goli, i wpakowal jedynego gola, ktory sie liczyl.

Ale jasna strona jest prawdziwa: bylo schludnie, pod kontrola, bez glupot i to dowod, ze jedno decydujace wykonczenie potrafi uratowac wieczor, ktory wiekszosc czasu spedzil na castingu do aplikacji do spania.