Przez siedemdziesiat dziewiec minut byla to napieta, nerwowa partia szachow, a potem Erling Haaland postanowil zakonczyc turniej Brazylii w ciagu kilku minut. Najpierw glowka, ktora przelamala impas, potem drugi strzal spoza pola karnego, ktorego bramkarz ledwie zobaczyl, i pieciokrotny mistrz swiata nagle patrzyl na drzwi wyjsciowe.

Brazylii beda sie snic koszmary o detalach. Bruno Guimaraes mial obroniony wczesny rzut karny, ten rodzaj pudla, ktory przesladuje w meczu na wylot, a karny Neymara gleboko w doliczonym czasie byl czysta pociecha, gol, ktory sprawil, ze wynik wyglada godnie i nic wiecej. Orjan Nyland w norweskiej bramce byl murem za kazdym razem, gdy to sie liczylo.

Jako widowisko dostarczyl wszystkiego, co mecz na wylot powinien dac: powolne budowanie napiecia, prawdziwy moment gwiazdy, upadajacego giganta i narod siegajacy wysokosci, ktorej nigdy wczesniej nie dotknal. Norwegia w najlepszej osemce po raz pierwszy to historia, a Haaland piszacy ja w ostatnich jedenastu minutach to dokladnie ten dramat, dla ktorego istnieje ten turniej.