Przez godzinę Japonia pisała historię. Kaishu Sano przechwyciła pas, pędziła do serca obrony brazylijskiej i strzeliła swój pierwszy gol w reprezentacji, aby zostawić pięciokrotnego mistrza za sobą, a zdyscyplinowana, nieustraszony zespół japoński wyglądał dokładnie jak zespół, który przyszedł zmienić swoją historię. Brazylia, pozbawiona płynności i pełna nerwów, wcale nie wyglądała jak faworyt.

Casemiro wyrównał w pięćdziesiątej szóstej minutzie grzmiennym uderzeniem głową na drugim słupku, a od tego momentu stało się to oblężeniem z zegarem tykającym przeciwko niewłaściwemu zespołowi. Japonia broniła, kontra-atakowała i zachowała nerwy, podczas gdy Brazylia ciała rzucała naprzód i modliła się. Pozostało bezbramkowe głębokie w czasie dogrywki, i słynne remis, może coś więcej, było w zasięgu ręki.

Potem przyszła dziewięćdziesiąta szósta minuta i Gabriel Martinelli przyszedł z nim, kończąc żeby wygrać 2-1 i wysłać Brazylię do fazy pucharowej. Wynik mówi o postępie. Wydajność mówi o mistrzostwie, który został uratowany przez ostatni kopnięcie przeciwko zespołowi japońskiemu bez Kubo i Mitomy. Przetrwać i postępować, ale ledwo.