Przez krótką chwilę wyglądało to na możliwe święto. Potem Charles De Ketelaere trafił w niespełna dziewięć minut, Malik Tillman wyrównał pięknym rzutem wolnym, wprowadzając miejscową publiczność w euforię, a dwie minuty później De Ketelaere głową ponownie wyprowadził Belgię na prowadzenie, przypominając wszystkim, jak dokładnie działa przepaść między nadzieją a jakością.

Druga połowa była powolnym opadaniem z sił. Hans Vanaken ukarał błąd Matta Freese poza własnym polem karnym, wtaczając piłkę do pustej bramki, a Romelu Lukaku dołożył czwartą w doliczonym czasie, czyniąc wynik równie dobitnym co grę. Belgia była po prostu lepszą drużyną w każdej istotnej fazie.

Jako widowisko upchnęło cały dramat na początku. Pierwsze wymiany ciosów były elektryzujące, wyrównanie było prawdziwym momentem, a potem mecz po cichu wygasał, gdy klasa Belgii dawała o sobie znać. Emocjonujący pierwszy akt, po którym nastąpiła procesja.