Dziesięć minut i wyglądało rutynowo: Messi podał rzut rożny, Alexis Mac Allister wzniósl się jak gdyby miał osobistą kłótnię z grawitacją, a Argentyna objęła prowadzenie. Obrońcy tytułu usadowili się w tym aroganckim rytmie 'to już robiliśmy', podając piłkę podczas gdy Szwajcaria kopała okop i się modliła. Przez godzinę wyglądało to na formalność, tylko czekanie na wzrost wyniku.

Potem Szwajcaria przypomniała sobie, że ma nogi. Dan Ndoye w 67. minucie wpakował pięknie piłkę do narożnika i nagle mistrzowie pocili się przez koszulki. Pięć minut później Breel Embolo postanowił zagrać w teatrze, rzucając się na murawę w poszukiwaniu faulu, który nigdy nie istniał. Sędzia pokazal drugą żółtą, VAR długo patrzył na upadek, a Szwajcaria grała z dziesięcioma. Jakoś dziesięcioro wytrzymało, wciągnęło Argentynę do dogrywki i zmusiło faworytów do walki o każdy źdźbło trawy.

Dogrywka to miejsce gdzie głos ma głębia a ławka Argentyny krzyczy. Julian Alvarez wstał w 112. minucie i wystrzelił rakietę prawą nogą do górnego narożnika, finisz, który kończy wszystkie dyskusje. Lautaro Martinez dołożył trzeciego gola na koniec, żeby było 3:1 i dać szacunek godny blask naszemu bardzo bezwzględnemu wieczorowi. Messi prowadził wszystko bez zdobycia gola, jego pierwszy mecz bez bramki w dziesięciu spotkaniach, a wciąż wyglądał jak najinteligentniejszy człowiek na boisku. Następny przystanek: Anglia w Atlancie.