Whack's Museum

Tierra Whack wchodzi do Whack's Museum bez gościnnych zwrotek, z dwunastoma utworami, dwudziestoma siedmioma minutami i dumą wielkości Liberty Bell, i szczerze mówiąc, w większości na to zasługuje. To jej sposób na domaganie się kwiatów, póki jeszcze żyje, by je powąchać, a wersy ją w tym popierają: surrealistyczne, gęste, zabawne, ten rodzaj pisania, które wynagradza trzeci odsłuch. Po bardziej koncepcyjnym World Wide Whack tutaj wbija obie stopy w ziemię i rapuje, jakby miała coś do udowodnienia. Haczyk w tym, że dwadzieścia siedem minut to ledwie więcej niż przeciętny dojazd do pracy, a tak krótkie muzeum pozostawia połowę skrzydeł pustych. Pomysły Whack przybywają w olśniewających błyskach, a potem znikają, zanim w pełni wylądują, więc wychodzisz oszołomiony i lekko głodny, żałując, że nie pozwoliła swoim najlepszym koncepcjom odetchnąć, zamiast przebiec obok nich. Pewność siebie tak głośna zasługuje na pełnowymiarowy album jej godny. A jednak, gdy się wkręci, prawie nikt nie robi tego jak ona. Detal, kadencja, odmowa brzmienia jak ktokolwiek inny, to wszystko tu jest, i to jej najmocniejsze brzmienie od lat.