I Knew It, I Knew You

The Roast

“Bądźmy szczerzy co do tego, czym to jest. Największa gwiazda popu na planecie i największa fabryka animacji na planecie usiadły w sali konferencyjnej, uścisnęły sobie dłonie i wypadła z tego synergia. Taylor Swift pisząca wielką balladę do Toy Story 5 to rozrywkowy odpowiednik dokowania dwóch lotniskowców, a mimo to siedzę tu, po trzech odsłuchach, i nucę o lalce kowbojce w pudle na datki jak osoba z działającymi uczuciami. Obejrzała wczesny montaż, zadzwoniła do Jacka Antonoffa i zbudowała żwawą country popową balladę wokół Jessie, oficjalnego nośnika traumy porzucenia tej serii, z banjo, mandoliną, harmonijką, saksofonem i mniej więcej jedenastoma innymi instrumentami, bo powściągliwość jest dla artystów bez wyceny katalogu. Linia basu toczy się na oparach bluesa i folku, refren ląduje dokładnie tam, gdzie przewidziała to każda grupa fokusowa na świecie, a tytuł powtarza się, jakby bał się, że zapomnicie, która piosenka właśnie pobiła rekord Spotify. To jest wyliczone co do miejsca po przecinku. I jest też, ku mojej wściekłości, dobre. Na tym polega przekręt późnej Swift: wykonuje najbardziej cyniczny możliwy ruch, korporacyjną balladę do trzydziestoletniej franczyzy zabawkowej, a potem realizuje go z takim rzemiosłem, że nazwanie tego skokiem na kasę brzmi jak pomówienie skoków na kasę. Maszyna działa. Nienawidzę tego, że maszyna działa.”

The Bright Side

Pod papierologią licencyjną kryje się prawdziwa piosenka. Powrót Swift do countrysowych instynktów służy jej głosowi bardziej niż połowa niedawnej syntezatorowej produkcji, banjo, mandolina i harmonijka dają aranżacji prawdziwe ciepło zamiast laptopowej mgły, a wybór Jessie na emocjonalną kotwicę to bystre pisarstwo, bezpośrednia linia do When She Loved Me, najsmutniejszych czterech minut, jakie Pixar kiedykolwiek dostarczył. Melodia uczciwie zarabia na swój sentyment, co przy korporacyjnym zleceniu graniczy z cudem.

Hardest Sneer

“Miliarderka napisała wyciskacz łez o porzuconej zabawce dla korporacji, która odsprzedaje wasze dzieciństwo od 1995 roku, a gdzieś tam dyrektor marketingu uronił prawdziwe łzy nad prognozami kwartalnymi. Lalka zostaje porzucona; faktura nigdy.”

Issues (3)