Foreign Tongues

Album numer dwadzieścia pięć, nagrany w mniej niż miesiąc w Metropolis Studios, i Rolling Stones wciąż są tutaj, wciąż piszą, wciąż konfrontują się ze światem wokół nich i, słowami jednego recenzenta, czasem, który im pozostał. Ta ostatnia część nie jest żartem. Foreign Tongues to płyta stworzona przez muzyków, którzy mogą policzyć swoje trasy na jednej ręce, i najbardziej uderzające w niej jest to, jak mało się przed tym waha. Brzmi nowocześnie, czasem politycznie, i zdobyła szacowne 7.2 od krytyków, którzy ją słyszeli. Dla zespołu cztery dekady po swojej domniemanej dacie końcowej, to wcale nie medal za uczestnictwo. Lista gości czyta się natomiast jak tratwa ratunkowa. Paul McCartney, Steve Winwood, Robert Smith i Chad Smith wszyscy się pojawią, co jest albo hojnym świętowaniem całożycia przyjaźni, albo cichym przyznaniem, że do albumu Stones'ów w 2026 roku potrzeba wiele rąk. Kiedy twoje featured artists są aż takimi gwiazdami, granica między współpracą a wzmocnieniem robi się rozmyta, i Sally nigdy nie jest całkowicie pewna, czy słyszy Rolling Stones'ów czy Rolling Stones'ów i przyjaciół. Jedynym momentem, który ucisza cynika, jest Hit Me in the Head, zbudowany wokół części nagrane przez Charliego Wattsa przed jego śmiercią. Nie ma kąta marketingowego wystarczająco taniego, żeby to zepsuć. Perkusista grający na płycie wydanej lata po jego śmierci to właśnie taki autentycznie wzruszający szczegół, który przypomina, dlaczego ten zespół wciąż się liczy i dlaczego wciąż działają. Reszta albumu to Stones'owie niezawodnie, profesjonalnie, będąc twardogłowicami samymi sobą. Wiedziałeś, w co się pakujesz.