Dinner Party
Niall Horan · Pop Rock
“Niall nagrał album tak nieszkodliwy, że nawet moja pogarda się po nim ześlizguje. Dwanaście piosenek, zero skoków tętna, dźwiękowy odpowiednik temperatury pokojowej.”
Dinner Party to muzyczny odpowiednik gościa, który zjawia się punktualnie, przynosi przyzwoitą butelkę białego ze średniej półki, dwa razy chwali twoją kuchnię i wychodzi, zanim ktokolwiek musi udawać ziewnięcie. Czwarty solowy album Nialla Horana to dwanaście utworów agresywnie przyjemnego pop rocka, który nie popełnia żadnych zbrodni, bo nigdy nie wychodzi z domu. Każda gitara skąpana jest w słońcu, każda melodia ląduje dokładnie tam, gdzie spodziewało się jej ucho, a każda emocjonalna stawka została wyszlifowana do faktury hotelowej kołdry. To rzemiosło, przyznaję, ale gdzieś przy siódmym utworze zdałam sobie sprawę, że nie potrafię wskazać ani jednego momentu, który by cokolwiek ryzykował albo choćby podniósł głos. Spójne, owszem, tak jak beż jest spójny. Kolacja, na której wszystko jest w porządku, a do domu wracasz odrobinę głodniejszy, niż przyszedłeś.
Trzeba mu oddać sprawiedliwość: ten człowiek potrafi napisać melodię, która zostaje w głowie bez błagania. Refreny Little More Time i utworu tytułowego są szczerze ciepłe, produkcja jest czysta, ale nie sterylna, a głos Horana znalazł rozluźnioną pewność siebie, która pięknie pasuje do tej palety soft rocka lat siedemdziesiątych. Jako tło prawdziwej kolacji to album niemal bezbłędny, a są gorsze spuścizny niż bycie niezawodnie uroczym.
Aggressive pleasantness is still a choice
Stakes lower than the dessert table
Twelve tracks, one texture
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.