EXPERIMENTAL RAP

The Roast

“Peggy nazywający album EXPERIMENTAL RAP w 2026 to albo najszczerszy wybór tytułu w jego karierze, albo długi żart wymierzony w każdego krytyka, który nazywał go eksperymentalnym przez osiem lat, a sama płyta odmawia rozstrzygnięcia tej kwestii. Produkcja to nadal ten charakterystyczny kolaż przesterowanych automatów perkusyjnych, podbitych w pitchu sampli R&B, które rozpadają się przed końcem taktu, i luźnych vocal chopów brzmiących, jakby wyrwano je z uszkodzonego dysku. Jego flow zacieśnił się od LP! i SCARING THE HOES, bardziej w pockecie, mniej tego chaotycznego rozsypywania. Featuringi są umieszczone chirurgicznie, a czas trwania mieści się poniżej czterdziestu minut, co w płycie Peggy'ego liczy się jako kompozycyjna powściągliwość. Brakuje jakiegokolwiek poczucia, że jest spychany poza własną strefę komfortu, bo strefa komfortu już znajduje się tak daleko. Gdy twoją bazą jest ścieranie, jedyny kierunek eksperymentu wiedzie ku czemuś łagodniejszemu, a on krąży wokół tych drzwi nie otwierając ich.”

The Bright Side

Sekwencjonowanie jest najlepsze ze wszystkich płyt Peggy'ego, z trzema czy czterema prawdziwymi szczytami zamiast jednej front-loaded nawały. Jego ucho do sampla, którego nikt inny by nie tknął, pozostaje w gatunku bezkonkurencyjne. Zamknięcie to cicho oszałamiający kawałek, który sugeruje album, jaki mógłby zrobić, gdyby kiedykolwiek pozwolił szumowi opaść na dłużej niż osiem taktów.

Hardest Sneer

“Nazywanie tego EXPERIMENTAL RAP jest flexem tylko wtedy, gdy eksperyment wciąż trwa, a w tym punkcie Peggy przeprowadził tę samą procedurę laboratoryjną tyle razy, że może już opublikować wyniki.”

Issues (3)