Black Mozart

Jon Batiste nie zajmuje się małymi pomysłami. Black Mozart, drugi tom jego Batiste Piano Series, ukazuje się June 19, celowo zgrany z Juneteenth, w wytwórni Decca, i jest to solowy fortepian na nowo wyobrażający sobie Mozarta przez pryzmat czarnej amerykańskiej muzyki. To na dodatek dopiero pierwszy z trzech zaplanowanych albumów, a dwie płyty inspirowane Monkiem dopiero nadejdą. Koncept jest ogromny, ujęcie ma znaczenie, a ambicja jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać. Kiedy zaskoczy, to naprawdę zaskoczy. W utworach takich jak Country Zart i Molto in Caya Hueso kreatywność Batiste'a staje w płomieniach, klasyczne motywy przeskakują w soul i gospel, raz Mozart, a chwilę później coś, co krzyczy jak hymn Aretha Franklin. To są te momenty, w których cały wielki pomysł naprawdę się opłaca. Ale tu jest haczyk, i krytycy też go wyłapali. Płyta jest najbardziej płaska, gdy po prostu wiernie reinterpretuje Mozarta, a najbardziej żywa, gdy Batiste całkowicie porzuca źródło i gra samego siebie. Najbardziej chwalony moment na albumie o Mozarcie to ten, w którym przestaje grać Mozarta. To mówi ci dokładnie, gdzie ukrywał się prawdziwy, lepszy album.