Frozen Charlotte

Siódmy album solowy, trzynaście utworów, czterdzieści dwie minuty, wyprodukowany przez Ciebie w Twoim własnym studiu w Nashville, z okładką lalki, którą sam rzeźbiłeś. W pewnym momencie mężczyzna przestaje robić płyty i zaczyna budować sanktuarium. Variety otworzył swoją recenzję obserwacją, że jesteś zły, naprawdę zły, na coś, i nigdy nie pojąłeś do końca na co. To jest dokładne podsumowanie Frozen Charlotte: gniew jest całkowity, cel jest niejasny, a dźwięk gitary jest wspaniały. Krytycy dali Ci uniwersalne pochwały i Metacritic osiemdziesiąt dwa, a ja nie zamierzam udawać, że to źle. Kiedy ten album działa, jest naprawdę ekscytujący, a Ty wciąż piszesz rify jak mężczyzna, który sądzi, że zniekształcenie to stanowisko moralne. Ale skargi są spójne i uzasadnione. NME zauważył, że album brakuje ognia i różnorodności No Name i traci rozpęd z tymi samymi nudnymi błędami, wymieniając Nobody Knows, Thick As Thieves i All Alone Again jako utwory, które giną w błocie. David Fricke wyrażił to bardziej elegancko w Rolling Stone: w Led Zeppelin II było więcej miejsca do oddychania niż tutaj dajesz. To jest rzeczywisty problem. Nie jakość, gęstość. Stworzyłeś album czterdziestu dwóch minut bez powietrza w nim, a efekt jest taki, że trzynaście dobrych piosenek zlewają się w jeden długi czerwono oświetlony korytarz. The Guardian opisał to jako brutalne, brudne blues-rocki, które ledwo sprzedają swoją własną absurdność, a słowa ledwo są ważne. Jesteś o jedną dynamiczną ideę od sprawienia, aby to było bezsporne, a ideą jest cisza. Gdzieś na tej płycie, piosenka musiała być cicho, a Ty tego nie pozwoliłeś.