Blue Morpho
Ed O'Brien · Art Rock / Ambient
“Ed w koncu zrobil solowy album, ktory brzmi jak Ed, co jest triumfem dopoki nie przypomnisz sobie, ze jego rola w Radiohead bylo sprawianie, by inni brzmieli lepiej.”
Blue Morpho brzmi jak czlowiek, ktory przez trzydziesci lat stal lekko za Thomem Yorke'em i teraz grzecznie pyta, czy moze raz wyjsc na przod. Ed jest fakturzysta Radiohead, malarzem ambientowej lawicy, ludzkim pedalem pogloskowym, a caly album taki jak ten daje dokladnie to, czego sie spodziewasz: piekny, dryfujacy, czasem tak nieuchwytny, ze paruje. Sam ton gitary w tytulowym utworze usprawiedliwia caly projekt, ale faktura bez mocnego kregoslupa kompozycji szybko zaczyna przypominac bardzo drogie zaslony w pustym pokoju. Cien Tomorrow's Modern Boxes nuci w sasiednim pokoju glosniej, niz Ed sie odwaza. Zbyt elegancki by konkurowac, zbyt utalentowany by zniknac, zostawia nam pieknyalbum, ktory grzecznie odmawia bycia niezbednym.
Rzemioslo atmosferyczne jest naprawde najwyzszej klasy, a jako producent-kompozytor Ed udowadnia, ze potrafi udzwignac plyte sam. Po raz pierwszy jego solowa praca brzmi jak prawdziwa deklaracja artystyczna.
The Thom Yorke Shadow Problem
Texture Is Not A Backbone
The Solo-From-A-Supergroup Curse
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.