Splat!

Deep Purple stworzyła album koncepcyjny o końcu ludzkości i nazwała go Splat!, co jest absolutnie najbardziej Deep Purple'ową decyzją jaką sobie wyobrazić można. Koncepja, według słów Iana Gillana, to nie surowa apokalipsa, ale metamorfoza, koniec fizycznej egzystencji jako transformacja w coś zupełnie innego. To naprawdę przemyślane, ambitne, nawet trochę piękne. A potem pamiętasz, że album nosi tytuł Splat!, zaś tytuł pada jak insekt na przednią szybę samochodu, i nagle rozumiesz, że masz do czynienia z facetami, którzy robią to od pięćdziesięciu lat i bez żadnych skrupułów odmawiają traktowania opakowania poważnie nawet wtedy, gdy zawartość jest desperacko poważna. Muzycznie to jest zwieńczenie. Zespół nazywa to najciężej brzmiącym albumem Deep Purple w wielu latach, i krytycy się z tym zgadzają, przyznając Splat! 79 punktów na Metacriticu i raczej przychylne recenzje. To ich szósty album z producentem Bobem Ezrinem i drugi z gitarzystą Simonem McBride'em, a McBride wyraźnie rozpalił ogień w zespole, który miał wszelkie powody żeby się wysupłać. Arrogant Boy, Diablo i Guilt Trippin wydały się jako single, które brzmią bardziej brutalnie niż zespół tej rangi miałby prawo wydać. Napięcie w całości to właśnie to co sprawia, że to działa. Oto wielka medytacja o śmierci gatunku, wygłoszona przez grupę, którzy nazwali album jak efekt dźwiękowy z kreskówki, i jakoś ta powaga i ta głupota robią sobie nawzajem dobrze. Sally przyszła tu gotowa porcjować legacy'owy zespół, który fałszywie odgrywa swój dwudziesty czwarty album. Wyszła musiała przyznać, że Splat! naprawdę się kłania.