the color of rain

Aja Monet pisze tak, jakby kazda linijke nosila w ciele od dekady, zanim ja wypuscila, a the color of rain udowadnia, ze nalezy do linii Sonii Sanchez i Jayne Cortez, a nie do gospodarki playlist, ktora nigdy nie bedzie wiedziala, co z nia zrobic. Kontrabas idzie wolno, saksofon oddycha wokol jej sylab, a jej szept uderza mocniej niz wiekszosc krzyczacych raperow. Problemem nie jest sztuka, ale zderzenie formatu: plyta tak oddana tempu i ciszy ukazuje sie w swiecie, gdzie przecietny sluchacz odpada po 27 sekundach. Kilka utworow opiera sie zbyt mocno na tej samej kadencji, ktora dopracowala juz w 2023. Ale kiedy lapie linijke o skolonizowanej zalobie, przestrzen, ktora buduje, jest prawdziwa. Ten album bedzie cytowany w salach wykladowych dlugo po tym, jak algorytm o nim zapomni.