Lemonade

Lemonade to coś, co się dzieje, gdy korporacja nauczy się symulować pragnienie. Drugi pełny album aespy zjeżdża z linii montażowej SM Entertainment z każdą śrubą dokręconą do zadanego momentu: tu featuring G-Dragona, tam epizod Ty Dolla Signa, wersja z Becky G na rynek latynoski i dziesięć utworów uzbrojonego połysku, przetestowanych co do milimetra. I trzeba przyznać, maszyna jest wspaniała. Sam sound design syntezatorów kosztował pewnie więcej niż twój dom. Ale wsłuchaj się, a usłyszysz komitet w pokoju. Każdy refren ląduje dokładnie tam, gdzie przewidziały kwartalne prognozy. Każdy drop jest skalibrowany pod piętnastosekundowy pionowy klip. Hyperpopowe kanty, które kiedyś czyniły aespę autentycznie dziwną, cała ta metaliczna mitologia Black Mamby, zostały zeszlifowane do czegoś eksportowego. Lemonade to szczerze mówiąc właściwa nazwa. Weź coś organicznego, dodaj wystarczająco cukru i przetworzenia, a dostaniesz produkt, który na zimno smakuje świetnie i nie zostawia po sobie nic. Cztery członkinie śpiewają pięknie do ostatniej sylaby, zawodowczynie w każdym calu, ale ja czekałam na jeden niewyreżyserowany moment, jedno pęknięcie w chromie, a tego ten album po prostu nie ma na stanie. Precyzja imponuje. Tylko że to nie to samo co puls.