Your Fault: London

Your Fault: London pojawia się na Prime Video jako druga część anglojęzycznego remake'u trylogii Culpables Mercedes Ron, co jest długim sposobem na powiedzenie, że to remake uczucia, którego już kiedyś doświadczyłeś. Asha Banks i Matthew Broome wracają jako Noah i Nick, silniejsi, bliżsi sobie i bardziej zakochani niż kiedykolwiek, co w tym gatunku jest filmowym kodem oznaczającym: za chwilę przez dziewięćdziesiąt minut będą nieszczęśliwi.

Maszyneria fabuły jest dokładnie taka, jakiej się spodziewasz. Noah jedzie do Oxfordu, Nicka pochłania praca, dystans robi to, co robi dystans, a posępne spojrzenia piętrzą się jak nieopłacone mandaty za parkowanie. Krytycy doszli do tego samego werdyktu: że remake rzadko oferuje cokolwiek nowego poza zmianą języka i scenerii, ten sam toksyczny romans tylko z brytyjskimi akcentami. Kiedy twoja najłaskawsza recenzja nazywa cię uzależniającym, choć nie zawsze przekonującym, to zrobiłeś telewizję, a nie kino.

I tu jest sedno, a to nie do końca obelga. Ten lśniący, melodramatyczny, doomscrollingowy rodzaj romansu jest zaprojektowany tak, by oglądać go za jednym posiedzeniem z kciukiem zawieszonym nad przyciskiem dalej, i w tym wąskim zadaniu się sprawdza. To comfort food, które wie, że jest comfort foodem. Problem w tym, że miał szansę powiedzieć coś prawdziwego o dwojgu ludzi rosnących w różnych kierunkach, a zamiast tego po prostu podkręcił oświetlenie i tęsknotę.

Prime Video sprzedało to na wbudowanym fandomie pierwszego filmu i obietnicy większej ilości Noah i Nicka, co jest sprytne, bo marketing ani razu nie udawał, że to wynalezienie gatunku na nowo. Zwiastun to same tęskne spojrzenia i ponury kawałek muzyki, i dostarcza dokładnie to, ni mniej, ni więcej.