The Backrooms

Przez dwa lata jedyne pytanie o ten film bylo drwina: czy nastolatek, ktory stal sie wiralowy, filmujac telefonem koszmary na wykladzinie, naprawde potrafi wyrezyserowac prawdziwy film? Od 29 maja to pytanie jest martwe, a odpowiedz jest bezczelna. Kane Parsons, dwadziescia lat, chlopak, ktorego internet nazywal Kane Pixels, zaniosl swoja creepypaste o przestrzeniach liminalnych do A24, pozyczyl producencki miesien od Jamesa Wana, Shawna Levy'ego i Osgooda Perkinsa i dostarczyl debiut tak pewny siebie, ze krytycy siegnali po Lyncha i Kubricka zamiast po zwykle worki treningowe found-footage. Osiemdziesiat osiem procent na Rotten Tomatoes. 77 na Metacritic. Dwiescie dwadziescia jeden milionow dolarow na swiecie i rosnie, co czyni go najbardziej dochodowym filmem w calej historii A24. Nowe pytanie to to, ktorego Hollywood nie chce uslyszec: jak dwudziestolatek z kanalem na YouTube przescignal studia, ktore przez ostatnia dekade nikogo nie przestraszyly?

Rzemioslo to naglowek i zasluguje na naglowek. Parsons to prawdziwy czarodziej nastroju, ktory buduje groze z buczacych jarzeniowek, wilgotnej wykladziny i przemyslowego buczenia zamiast z leniwej ekonomii jump scare'ow, ktora doprowadza gatunek do bankructwa. Niekonczace sie zolte korytarze to mistrzowska lekcja przytloczenia, zdegradowane ziarno VHS sprawia wrazenie wspomnienia gnijacego w czasie rzeczywistym, a samo udzwiekowienie moze przyprawic o bol glowy na wszystkie wlasciwe sposoby. A potem sa aktorzy, moment, w ktorym przypominasz sobie, ze pojawily sie prawdziwe pieniadze. Chiwetel Ejiofor kotwiczy cale zejscie gra zbudowana niemal wylacznie z rozpaczy i ciszy, idealna obecnoscia do filmu z ledwie kilkoma dialogami, a Renate Reinsve dotrzymuje mu kroku w kazdym udreczonym takcie. To powazni ludzie wykonujacy powazna prace wewnatrz koszmaru, ktory nastolatek wysnil w swoim pokoju, a szwy nigdy nie sa widoczne.

I tu nadchodzi szczera czesc, ta, ktora rundka zwyciestwa pomija. Backrooms to wspaniale uczucie w poszukiwaniu historii. Parsons opanowal forme tak calkowicie, ze zapomnial przyniesc wiele fabuly, a druga polowa to zejscie bez stawki, etiuda nastroju, ktora wciaz gestykuluje ku znaczeniu, odmawiajac gdziekolwiek wyladowac. B-minus od publicznosci nie jest tajemnica: ta sama wieloznacznosc, ktora krytycy nazywaja hipnotyczna, zostawia sobotni wieczorny seans gapiacy sie w napisy koncowe, pytajac, co to wlasciwie bylo. Kiedy film probuje sie wytlumaczyc, staje sie nieporadnie doslowny, jakby nie do konca ufal ciszy, ktora byla jego najlepsza bronia. Ale nic z tego nie wymazuje prawdziwego wydarzenia. Chlopak z YouTube'a wszedl do najbardziej cynicznej branzy na planecie, zrobil cos osobliwego, zrobil to dla doroslych i uczynil z tego hit kasowy. Wady sa wadami artysty z wizja, a nie komitetu z limitem. Hollywood powinno byc przerazone i troche zawstydzone, ze najbardziej oryginalny horror roku przyszedl od kogos, kto nauczyl sie rezyserowac na platformie, ktorej wciaz nie szanuje.