The Verdict
Bądźmy uczciwi, zanim cokolwiek naostrzę: zrobiłeś sfinansowany z crowdfundingu slasher, który zarobił mniej więcej 15 milionów dolarów i zamienił Art the Clown w wykonaniu Davida Howarda Thorntona we współczesną ikonę horroru. To nie szczęście. To filmowiec, Damien Leone, który dokładnie wie, który nerw chce przepiłować, i piłuje go z pełnym zaangażowaniem. Metascore 59 jest prawdziwy, ale prawdziwa jest też kultowa baza fanów, która uczyniła cię gatunkowym fenomenem, a oni i tak nigdy nie czytali recenzji.
Twoją całą marką jest posoka i nie przepraszasz za nią. Doniesienia o widzach mdlejących i wymiotujących podczas najkrwawszych scen to nie usterka; to zwiastun. Wypuszczenie bez kategorii wiekowej było jedynym uczciwym wyborem, bo MPAA wykastrowałaby jedyną rzecz, po którą przyszedłeś. Lauren LaVera daje ci królową krzyku wartą śledzenia, a rzemiosło efektów praktycznych jest naprawdę imponujące, nawet gdy każe mi odwracać wzrok.
Gdzie cię ukłuję: ta rzecz jest długa, pobłażliwa i strukturalnie obwisła, jak nawiedzony dom, który dobudowuje trzy dodatkowe pokoje, bo budżet się znalazł. Nie każda scena popisowa zasługuje na swój czas trwania, a granica między transgresją a samozadowoleniem robi się rozmyta. Ale podziały są sednem. Nie zrobiłeś filmu dla wszystkich; zrobiłeś go dla ludzi, którzy tatuują sobie Art the Clown na ciele, i oni się stawili. To fosa, za którą większość studiów by zabiła.
What it nails
- ▲Zamiana Art the Clown w wykonaniu Davida Howarda Thorntona w prawdziwą współczesną ikonę slasherów z crowdfundingowej bazy.
- ▲Praktyczne efekty posoki tak zaangażowane, że doniesienia o omdleniach i wymiotach stały się darmowym, wirusowym marketingiem.
- ▲Lauren LaVera dostarczająca królową krzyku wartą zbudowania wokół niej franczyzy.
- ▲Mniej więcej 15 milionów dolarów zarobku z maleńkiego budżetu, dowodzące, że zajadła kultowa widownia bije konsensus krytyki.
What it botches
- ▼Pobłażliwy, obwisły czas trwania, w którym nie każda rozbudowana scena popisowa zasługuje na swoje miejsce.
- ▼Granica między transgresyjnym szokiem a samozadowoloną przesadą robi się rozmyta w drugiej połowie.
- ▼Metascore 59 odzwierciedlający prawdziwe problemy rzemieślnicze pod posoką, a nie tylko wrażliwych krytyków.
- ▼Historia i postać wyraźnie schodzą na drugi plan wobec kolejnego gagu, co kosztuje go jakikolwiek zasięg poza gatunkiem.
Who it's for
Jesteś miłośnikiem posoki, który traktuje ekstremalną rzeź efektów praktycznych jako danie główne i już kochasz Art the Clown.
Who should skip
Masz słaby żołądek, chcesz zwartego tempa albo potrzebujesz, by postać i historia liczyły się bardziej niż kolejne okaleczenie.
The whole story lives on the hub