Smile

Zbudowałeś silnik horroru z jednego z najbardziej niepokojących ludzkich wyrazów twarzy, szerokiego, złego, nieruchomego uśmiechu, a prostota jest siłą. Klątwa przechodzi z świadka na świadka, każdy patrzy, jak ktoś się szczerzy, a potem umiera, co jest pomysłem o transmisji jawnie zadłużonym u Kręgu i Coś za mną chodzi, ale ubrałeś to w tak czystą, zimną grozę, że znajomość w większości sobie wybacza. Straszaki są głośne, częste i, irytująco, skuteczne.

Sosie Bacon dźwiga ciężar jako terapeutka rozpadająca się pod klątwą, w którą nikt nie wierzy, i sprzedaje wyczerpanie walki z czymś, co nosi twarze ludzi, którym ufa. Numer z uśmiechem, prosta gra mimiczna, staje się naprawdę przerażający dzięki kadrowaniu i dźwiękowi. Kyle Gallner stabilizuje drugą połowę. Trafiasz też w nastrój, sterylny, niebieski i samotny, przez co podtekst traumy i izolacji ląduje mocniej, niż wymaga tego ściśle fabuła.

Wpadka: mitologia klątwy jest cienka i wtórna, a gdy już pojmiesz zasady, film w większości po prostu odtwarza tę samą pętlę straszaków głośniej aż do kulminacji. Metafora traumy jest szczera, ale bardziej podkreślona niż zbadana. Mimo to jasna strona jest ogromna, to omal nie trafiło na streaming, pokazy testowe wypadły tak dobrze, że zapracowało na kinową dystrybucję, i zamieniło około 17 milionów dolarów w mniej więcej 217 milionów na świecie. Dowód, że czysty haczyk i zaangażowane wykonanie biją oryginalność w kasie za każdym razem.