She's the He

Oddajmy Siobhan McCarthy sprawiedliwość za odwagę. Wzięła najbardziej trujący slogan współczesnej polityki, drapieżnego chłopaka, który kłamstwem wkrada się do damskiej szatni, i zbudowała na nim sprośną komedię o maturzystach, jakby to był zakład. Tydzień przed rozdaniem dyplomów najlepsi przyjaciele Alex i Ethan dokonują coming outu jako kobiety trans, żeby zdusić plotkę, że są gejami, a to, co zaczyna się jako najgłupszy plan w historii kina młodzieżowego, powoli krzepnie w coś prawdziwego. To przesłanka, która powinna wybuchnąć na wyrzutni. Tymczasem leci, głównie dlatego, że film dokładnie wie, czyj żart kradnie i kto będzie się śmiał ostatni.

Misha Osherovich jest powodem, dla którego to działa. Ethan wchodzi w ten numer jako puenta, a wychodzi jako człowiek, a Osherovich gra to powolne olśnienie oczami, które wykonują więcej pracy narracyjnej niż połowa scenariusza. Alex Nico Carneya dostaje rolę bardziej rozbuchaną, intryganta goniącego swoją sympatię przez drzwi, przez które przeszedł kłamstwem, i jest zabawny, ale film wyraźnie traci nim zainteresowanie, gdy tylko na ekranie pojawia się Ethan. Drugi plan, między innymi Suzanne Cryer i Mark Indelicato, wypełnia liceum, które wydaje się zamieszkane, a nie obsadzone przez algorytm. A kiedy nadchodzi scena piżama party, ta, w której żart po cichu przestaje być żartem, rozumiesz, że cała ta sprośność od początku była koniem trojańskim.

To nie jest maszyna bez wad. Film odhacza podręcznik kina licealnego z pilnością prymusa, montaż metamorfozy, wielka impreza, wyznanie w ostatniej chwili, a niezależny budżet od czasu do czasu pokazuje szwy w płaskim oświetleniu i pospiesznych ujęciach. Trzeci akt sprintem biegnie do rozwiązań, jakby dzwonek już zadzwonił. Ale oto jasna strona, i ona naprawdę świeci. To komedia zrobiona przez osoby trans, która powierza wrogą przesłankę mądrej widowni i wygrywa zakład. Śmiech jest prawdziwy, serce zasłużone, a gdzieś tam publicysta wścieka się, że zabrano mu jego własny żart i opowiedziano go lepiej. Już samo to jest warte biletu.

Marketing odtańczył tchórzliwy kroczek kina niezależnego, ponadroczne tournee po festiwalach, plakat, który szepcze, i tytuł dźwigający cały ciężar w pojedynkę. Komedię z taką pewnością siebie sprzedano jak kontrabandę, dystrybutor powierzył poczcie pantoflowej robotę, której budżet odmówił, a kampania schowała najostrzejszy pomysł ostatnich lat za generycznymi montażami z rozdania dyplomów. Gdy recenzje są jednogłośne, a przesłanka jest piorunochronem, idzie się w to śmiało. Zamiast tego chodzili na palcach, licząc, że felietony dotrą przed publicznością.