Power Ballad

John Carney nosi w sobie dokładnie jedną historię, smutny muzyk znajduje zbawienie dzięki nieprawdopodobnej twórczej spółce, a Power Ballad to mniej więcej piąty raz, kiedy ją opowiada. Tym razem Paul Rudd gra Ricka, weselnego wokalistę po szczycie formy, który przedziera się przez najszczęśliwsze dni cudzego życia, dopóki Danny, gasnąca gwiazda boysbandu grana przez Nicka Jonasa, nie wpada na jeden z jego występów, a nocna jam session nie odmienia obu żyć. Potem Danny przywłaszcza sobie jedną z piosenek Ricka, robi z niej powrotny hit lata, a film na chwilę staje się czymś ostrzejszym, opowieścią o tym, do kogo naprawdę należy melodia. Można nastawiać zegarek według zwrotów akcji, a premiera odbyła się w Dublinie, oczywiście. A jednak formuła nuci dalej, irytująco skuteczna, jak refren, którego nienawidzić przysięgałeś, dopóki nie przyłapałeś się na śpiewaniu go pod prysznicem.

Cudem jest tutaj Rudd, który wreszcie pozwala komuś sfilmować się zmęczonym. Odarty z uśmieszku i franczyzowego połysku gra Ricka jako człowieka, który dokładnie wie, jak dobry był i jak niewiele to znaczyło, i jest to po cichu jedna z jego najlepszych ról. Jonas, obsadzony jako gasnący idol popu, robi coś bliższego dokumentowi niż aktorstwu, a ta samoświadomość nadaje filmowi puls. Kiedy obaj siadają z gitarą o drugiej w nocy, stara magia Carneya zaskakuje, kamera się przybliża, pokój nieruchomieje i przez kilka minut przypominasz sobie, dlaczego ten człowiek wciąż dostaje pozwolenie na kręcenie tego samego filmu. Piosenki są naprawdę dobre, a w tym gatunku to nie bonus, to cała ściana nośna.

Problemy przychodzą punktualnie, jak wszystko inne w scenariuszu. Havana Rose Liu i Jack Reynor dostają postacie istniejące głównie po to, by czekać na głównych bohaterów, a najbardziej kolczasty pomysł filmu, że przemysł muzyczny pierze kradzież, nazywając ją współpracą, zostaje przed finałem delikatnie uśpiony, żeby nikt nie wyszedł z kina zdenerwowany. Każda konfrontacja rozwiązuje się dokładnie jedną scenę po tym, jak ją przewidzisz, a zakończenie zawiązuje prawny i moralny węzeł uściskiem i zmianą tonacji. To tchórzostwo, pięknie zaaranżowane. A jednak, oto jasna strona, i to prawdziwa: Power Ballad uczciwie zarabia na swoje łzy, piosenki zamieszkają w twojej głowie na tydzień, a Rudd udowadnia, że pod całą tą wieczną chłopięcością kryje się poważny aktor. Formuła Carneya to klatka, ale w tej klatce ten człowiek wciąż śpiewa.