Obsession

Co jakis czas box office wypluwa bajke, ktorej studia nie napisaly, a w tym roku jest to nadprzyrodzony horror za 750 tysiecy dolarow, ktory barista napisal miedzy zmianami w kawiarni. Curry Barker wyrezyserowal, napisal i zmontowal Obsession, historie Beara, samotnego sprzedawcy w sklepie plytowym, ktory znajduje bibelot zwany One Wish Willow i lamie go na pol, by zazyczyc sobie, zeby jego kolezanka z pracy Nikki sie w nim zakochala. Zyczenie zostaje spelnione i to jest caly problem, bo milosc przywolana zamiast zasluzona nie przychodzi jako romans. Przychodzi jako opetanie, w kazdym paskudnym znaczeniu tego slowa. Michael Johnston gra Beara jako slodka, cichutka katastrofe, a Inde Navarrette zamienia wymuszone oddanie Nikki w cos naprawde przerazajacego, w role, ktora wciaz przechyla sie od uwielbienia o saren oczach ku drapieznikowi. Film mial premiere przed wrzeszczaca sala Midnight Madness w Toronto, zostal porwany przez Focus Features za festiwalowy rekord, a potem zrobil to, czego nikt nie przewidzial: dalej rosl.

To, co sprawia, ze Obsession dziala, to fakt, ze nigdy nie zapomina, ze jest tragedia w masce horroru. Barker sfilmowal Los Angeles jak nawiedzony domek dla lalek, cieple domowe swiatlo kwasniejace ku groznie, i rozumie najstarsza zasade gatunku: potwor jest najstraszniejszy, gdy niemal mu wspolczujesz. Bear nie jest zloczynca. Jest tchorzem, ktory poszedl na skroty przez cudza wolna wole, a film kaze mu za to zaplacic powolnym, duszacym lekiem zamiast tanimi straszakami. Te 94 procent na Tomatometer to nie festiwalowa inflacja. Rzemioslo jest prawdziwe, montaz napiety, a scenariusz wciaz znajduje nowe sposoby, by spelnione zyczenie przypominalo zaciskajaca sie petle. Sa szwy, jasne. Postacie drugoplanowe istnieja glownie po to, by je narazac, srodek prowisa od nadmiaru wyjasniania zasad klatwy, a zakonczenie dzieli sale miedzy katharsis a okrucienstwo. Ale to skargi kogos, kto patrzy, jak dobry film chce stac sie wielkim.

A oto czesc, ktora zmienia bajke w przypowiesc. Obsession przekroczyl 238 milionow dolarow na swiecie przy budzecie mniejszym niz pojedyncza przyczepa gwiazdy pierwszej kategorii, stal sie najbardziej dochodowym filmem w historii Focus Features, pokonal franczyzowe ciezary w poniedzialek, a Focus byl tak oslupialy wzrostem tydzien po tygodniu, ze odwolal planowana na poczatek czerwca premiere cyfrowa i przesunal ja na szesnastego, by chronic seans kinowy. A potem przyszedl cios w brzuch: kierowniczka artystyczna, kobieta nazwiskiem Sally Choi, stala sie viralem, tlumaczac, ze zarabiala 300 dolarow dziennie przy tej niezwiazkowej produkcji, pelniac jednoczesnie role dekoratorki, graficzki, asystentki produkcji i statystki, a niektorych czlonkow ekipy oplacano paliwem. Wiec tak, jasna strona jest ogromna i prawdziwa. Koszmar baristy stal sie niespodziewanym hitem roku i udowodnil, ze widzowie wciaz pchaja sie tlumnie po cos oryginalnego. Ale naprawde uzyteczna lekcja, ktorej branza wciaz odmawia sie nauczyc, jest taka, ze ludzie budujacy domek dla lalek powinni tez moc w nim mieszkac. Zyczenie spelnilo sie dla wszystkich procz tych, ktorzy rzezbili wierzbe.