Nope

Uczyniłeś ze swojego trzeciego filmu ambitny western o UFO, nakręcony kamerami IMAX przez Hoyte van Hoytemę, i wymierzyłeś go prosto w nasze uzależnienie od spektaklu. To ulubiony rodzaj horroru cynika: film o potworze, który potajemnie jest o ludziach filmujących potwora, o eksploatacji i o obłąkanej ludzkiej potrzebie uchwycenia niewyobrażalnego, nawet gdy nas pożera. Nie chciałeś nas tylko przestraszyć, chciałeś oskarżyć kamerę w naszych dłoniach. Odważnie.

I skala się opłaca. Mniej więcej sto siedemdziesiąt dwa miliony na świecie mówią, że widzowie przyszli po spektakl, a spektakl jest naprawdę przytłaczający na dużym ekranie. Keke Palmer jest żywym przewodem, na którym działa cały film, sama kinetyczna energia i charyzma, podczas gdy Daniel Kaluuya gra nieruchomą, czujną przeciwwagę. Niebo staje się czymś, czego należy się bać, dławiąca cisza staje się groźbą, a ty dowodzisz, że potrafisz zainscenizować zachwyt i grozę w tym samym kadrze. To rzadki dar i nim się chwalisz.

Tam, gdzie się sprzeciwiam, i gdzie sprzeciwiali się też niektórzy krytycy, to rozległość. To luźniejsze i mniej ciasno naciągnięte niż Uciekaj, film, który działał jak zatrzaskująca się pułapka. Nie! oddycha, błądzi, układa wysoko tematy o spektaklu i eksploatacji, a czasem ambicja wyprzedza napęd. Uciekaj było skalpelem. To jest obiektyw szerokokątny, a obiektyw szerokokątny widzi więcej, ale utrzymuje mniej. Jasna strona: nawet twój rozległy zamach jest ciekawszy niż najciaśniejszy hit większości reżyserów. Zasłużyłeś na prawo do bycia rozległym.