It Follows

David Robert Mitchell, wziąłeś mniej więcej 2 miliony dolarów i jeden elegancki pomysł, klątwę przekazywaną przez seks, ucieleśnioną przez byt, który po prostu idzie w twoją stronę, i zbudowałeś jeden z definiujących niezależnych horrorów lat dziesiątych. Po powolnym wprowadzeniu zarobiłeś około 23 milionów, co przy tym budżecie jest małym cudem. Założenie to rodzaj czystej koszmarnej logiki, na której większość studiów wydaje miliony, by polec: nie możesz uciekać od tego wiecznie, możesz tylko przekazać to dalej.

Oto, gdzie naciskam. Logika snu, która czyni cię hipnotyzującym, czyni też twoje zasady śliskimi, a kulminacja przy basenie opiera się na planie, który jest bardziej klimatem niż strategią. Nieubłagany marsz bytu jest genialny, dopóki kilka scen nie potrzebuje, by poruszał się szybciej lub wolniej dla napięcia, i wtedy widać szwy. Retro, ale nieosadzone w czasie przedmieście jest piękne i celowo dezorientujące, ale niektórzy widzowie pomylili dwuznaczność ze scenariuszem niekończącym własnych myśli. Bardziej interesuje cię nastrój niż mechanika, co jest zaletą, dopóki na chwilę nią nie jest.

Jasna strona to cały powód, dla którego stałeś się kultową sensacją: atmosfera tak pewna siebie jest rzadka. Synthowa ścieżka Disasterpeace jest postacią, zdjęcia zamieniają zwykłe ulice w coś granicznego i złego, a Maika Monroe osadza grozę w prawdziwej, przestraszonej twarzy. Udowodniłeś, że maleńki budżet plus jeden niewzruszony pomysł bije rozdętą rolkę efektów za każdym razem. Nie jesteś nieskazitelny. Jesteś niezapomniany, co jest trudniejszą rzeczą do bycia.