Hokum

Adam Scott zamienia uśmieszek na prawdziwą grozę jako powieściopisarz, który przybywa do Bilberry Woods Hotel w Irlandii, by rozsypać prochy rodziców, a zamiast tego odkrywa, że miejsce stoi na czarownicy. Damian McCarthy, który już udowodnił, że potrafi przerażać przy niskim budżecie, buduje cały koszmar z opowieści, które snują miejscowi, a każda z nich rozwija się we własne pięknie wyreżyserowane nawiedzenie. To cierpliwe, atmosferyczne i naprawdę niepokojące.

To folk horror, który ci ufa. Żadnego ciosu orkiestry, który mówi ci, kiedy się wzdrygnąć, żadnego gumowego potwora, który zostaje za długo, tylko jedna nawiedzona sceneria, przepiękne zdjęcia i napięcie nakręcone tak ciasno, że zapominasz oddychać. The Shining i The Innocents są w jego DNA, i tym razem to zasłużone porównania, a nie pochlebstwo z zestawu prasowego.

Jeśli ma jakąś wadę, to taką, że antologijna struktura nawiedzeń sprawia, iż kilka z wewnętrznych opowieści uderza mocniej niż inne, a powolne tlenie zgubi każdego, kto przyszedł po rzeź. Ale jako czysty kawałek nastroju i rzemiosła Hokum jest jednym z najciszej przerażających filmów roku, a Adam Scott udowadnia, że jego zasięg sięga znacznie dalej niż komedia.

Postawili na nazwisko Adama Scotta i jedno niesamowite ujęcie korytarza, co tym razem jest uczciwe, bo tutejszych strachów nie da się zdradzić w trzydziestosekundowym montażu. Zwiastun mądrze sprzedaje nastrój zamiast efektownych ujęć. Ryzyko jest takie, że nastrój nie otwiera filmu tak jak krzycząca twarz, więc najlepszy horror, którego nikt nie obejrzał tej wiosny, może pozostać dokładnie taki.