Disclosure Day

Zacznijmy od dobrych wieści, bo jest ich dużo: Disclosure Day pokazuje najpewniejszego siebie Stevena Spielberga za kamerą od lat. Na podstawie scenariusza Davida Koeppa wyczarowuje dojrzały thriller science fiction o Danielu, który odkrywa, że niehumanoidalne życie obce jest realne, a potężni ludzie siedzą na dowodach. Każdy kadr jest dziełem kogoś, kto nie ma już nic do udowodnienia, a i tak udowadnia. Krytycy nazywający to jego najlepszym filmem od lat mają rację co do rzemiosła.

Jest też Emily Blunt, grająca na częstotliwości, za którą scenariusz ledwo nadąża. Daje ci zdumienie, paranoję i wyczerpanie kogoś, kto pojmuje, że prawda jest realna, a nikt u władzy nie chce jej ujawnić. Josh O'Connor, Colin Firth, Eve Hewson i Colman Domingo jako Wakefield, przywódca dezerterów Wardex, dopełniają obsadę szczerze mówiąc zbyt dobrą jak na to, czego się od niej ostatecznie wymaga. Narastanie ku wielkiemu ujawnieniu to prawdziwe, elektryzujące kino.

A potem zaczynasz myśleć. To pułapka. Disclosure Day każe ci się pochylić, wątpić, dociekać, kto co i dlaczego ukrywa, a gdy tylko to robisz, fabuła cicho się rozpuszcza jak ślad stopy przy przypływie. Przesłanka to dziesiątka. Rozwiązanie to szóstka w płaszczu przesłanki. To scenariusz sprytny na powierzchni, mylący stawianie wielkich pytań z odpowiadaniem na nie. Przepaść między tym, co obiecuje, a tym, co dostarcza, to jedyna rzecz tutaj, która nie wygląda drogo.

Kampania sprzedała ci oszałamiającą bombę prawdy o największym sekrecie w dziejach ludzkości, i bądźmy szczerzy, zwiastuny są olśniewające, bo Spielberg nakręcił olśniewające ujęcia. Ale marketing złożył tę samą obietnicę co film: że na dnie całej tej tajemnicy czeka satysfakcjonująca odpowiedź. Ujawnienie jest prawdziwe, rozwiązanie nieśmiałe. Sprzedali ci Disclosure Day. Dostarczyli Disclosure Popołudnie.