Unrailed 2: Back on Track

Unrailed 2: Back on Track to gra, w której układasz tory przed jadącą lokomotywą, podczas gdy twoi znajomi krzyczą. To cała koncepcja i jest fantastyczna. Indoor Astronaut, szwajcarskie studio, które zbudowało oryginał, wrzuciło to do wczesnego dostępu na Steam w listopadzie 2024 roku i przez półtora roku słuchało ludzi, którzy w złości opuszczali własne sesje kooperacji. 11 czerwca 2026 roku gra w końcu wjechała na stację z premierą 1.0 na PC, Switch, Switch 2 i PS5, wydaną przez Daedalic. Rusztowania wczesnego dostępu zniknęły, zawartość jest wreszcie kompletna, a rezultat to jedna z najbardziej dopracowanych pozycji w najbardziej aspołecznym gatunku gier: niszczycielu przyjaźni.

Pętla jest cudownie prosta i absolutnie bezlitosna. Pociąg jedzie naprzód, czy jesteś gotowy, czy nie, a twoim zadaniem jest ścinać drzewa, wydobywać rudę, wytwarzać szyny i przykręcać je przed maszyną, zanim skończy jej się tor i wybuchnie. Solo to napięta zagadka logistyczna. W trójkę z innymi staje się to audytem relacji w czasie rzeczywistym, bo gra nie dba o to, czyja to wina, dba tylko o to, że nikt nie ułożył toru. Wersja 1.0 rozwija wszystko, co obiecywał oryginał: sześć biomów z prawdziwymi bossami, stałe ulepszenia postaci i maszyny, tryb versus dla 8 graczy, tablice wyników oraz Terrain Conductor, edytor map z udostępnianiem społecznościowym, który po cichu zmienia to z weekendowej zabawki w platformę. Użytkownicy Steam utrzymują ją w okolicach 89 procent pozytywnych ocen, a ta liczba jest zasłużona, nie kupiona.

Tu wchodzi cyniczna część, i to ten sam cynizm, który dotyczy każdej gry tego gatunku: Unrailed 2 jest zaprojektowane, by złościć cię na ludzi, których kochasz. To nie bug, to dokument projektowy. Chaos, który czyni je genialnym w dobrej grupie, czyni je trującym w złej, i żadna ilość szlifu nie naprawi znajomego, który pod presją naprawdę nie potrafi wydobywać rudy. Grafika voxelowa jest słodsza i gęstsza niż w oryginale, ale wciąż wygląda skromnie obok wielkich nazwisk kooperacji, a jeśli twoja idea zabawy nie obejmuje wykrzykiwania współrzędnych nad kanapą, to poczuje się jak test stresowy w kostiumie z kreskówki. Ale jasna strona jest całym sednem: bardzo niewiele gier tak przystępnych cenowo generuje tyle szczerego, bezradnego śmiechu do łez, a ukończenie wczesnego dostępu oznacza, że w końcu dostajesz kompletną, zbalansowaną, bogatą w treść wersję, zamiast płacić pełną cenę za beta testowanie czyjejś kolei.