Starseeker: Astroneer Expeditions

W 2019 roku System Era Softworks wydało Astroneer, pastelowy survivalowy sandbox, w którym terraformowałeś planety, budowałeś bazy i przyjemnie gubiłeś się, deformując ziemię ssącym pistoletem. To była ta rzadka gra kosmiczna, która wydawała się ciepła zamiast zimna, bardziej o ciekawości niż o zabijaniu. Siedem lat później dostajemy Starseeker: Astroneer Expeditions, kooperacyjny spinoff we wczesnym dostępie wydany przez Devolver Digital, w którym do czterech graczy wsiada na pokład ESS Starseeker, ląduje na bagiennej planecie Tephra i razem podgryza setki wspólnych misji. Założenie to koleżeństwo w kosmosie, cross-platform i cross-progression, trzydzieści dolarów, bez mikrotransakcji, bez waluty premium, aktualizacje treści obiecane na co najmniej rok. Na papierze to anty-live-service live service, i już samo to zasługuje na powolne brawa.

Gdy serwery współpracują, pętla jest dokładnie tym łagodnym narkotykiem, na który liczyli fani Astroneer. Tephra jest przepiękna i dziwna, pełna rozległych dżungli, zalanych ruin i rozproszonego wraku przeklętej wyprawy EXO Dynamics, który powoli składasz w całość. Eksploracja jest nagrodą, a nie pańszczyzną między celami, a rozgrywka kooperacyjna naprawdę zachęca do koleżeństwa zamiast samolubnego zagarniania łupów, bo Miejsca Lądowania odblokowuje się wspólnym wysiłkiem, a nie tym, że jeden gracz wszystko gromadzi. Krytycy też to poczuli: to nieodparte uczucie jeszcze jednej misji, które wymazuje dwie godziny, zanim się zorientujesz. System Era zachowało duszę, miękką paletę, poczucie, że wszechświat to miejsce do błądzenia, a nie lista do podboju, i grzecznie odmówiło przykręcenia do tego przepustki bojowej.

Teraz gwiazdka, i to duża: to wczesny dostęp, a w dniu premiery oznaczało to, że przytulna kosmiczna przygoda spędziła niepokojąco dużo czasu, gapiąc się na błędy połączenia. Recenzje na Steam runęły do około 37 procent pozytywnych w pierwszej fali, częściowo to wściekłość na serwery, która bardzo przypominała weekend otwarcia Helldivers 2, gdzie naprawdę dobra gra została pogrzebana pod graczami, którzy nie mogli się zalogować. Część to review bombing, część jest słuszna, a gra kooperacyjna, która pierwszego dnia nie potrafi niezawodnie zrobić części kooperacyjnej, to realny problem, a nie klimat. Uczciwy odczyt jest taki, że to nie Astroneer 2, to coś innego, bardziej ustrukturyzowanego, bardziej społecznego, noszącego markę, a część reakcji to żałoba ludzi, którzy chcieli sequela, który sobie wyobrazili. Jasna strona jest prawdziwa i niezwykle solidna: fundament jest uroczy, monetyzacja jest tak przyjazna konsumentowi, że aż prawie podejrzana, a System Era dostarczyło już rok aktualizacji do oryginału, więc pas startowy tutaj jest zasłużony, a nie obiecany na slajdzie.