Nioh 3

Najwiekszy zaklad Nioh 3 to zwrot w strone open worldu i wbrew wszelkim przeciwnosciom sie oplaca. Team Ninja wziclo bezlitosna walke i system ki pulse definiujacy serie i wrzucilo go w rozlegla feudalna Japonig, ktora faktycznie uzasadnia swoj rozmiar. Kazdy region czuje sie recznie tworzony, nie proceduralnie wypelniony, a spotkania z yokai rozsiane po mapie sa zaprojektowane z ta sama sadystyczxa precyzja co walki z bossami. To nie jest otwarty swiat z soulslajkowa walka przykrecona. To soulslike, ktory akurat wyrosol w swiat wart eksploracji.

Walka wciaz jest gwiazda. System postaw Nioh wraca z nowymi typami broni i udoskonalonym systemem zarzadzania ki, ktory nagradza agresywna gre bez sprawiania, ze czujesz sie niezwyciozony. Walki z bossami to wielofazowe koszmary wymagajace opanowania kazdej mechaniki, a system co-op sprawia, ze nawet najtrudniejsze spotkania czuja sie osisgalne bez ich trywializacji. Team Ninja rozumie, ze trudnosc to narzedzie projektowe, nie haslo marketingowe, i to widac w kazdym spotkaniu. Polecane przez 94% krytykow na OpenCritic nie bez powodu.

Gdzie otwarty swiat kuleje, to w tkance laczacej miedzy jego szc ytami. Czesc traversalu czuje sie jak wypelniacz: bieganie przez piekne, ale mechanicznie puste pola, zeby dotrzec do nastepnego shrine'a lub bossa. System lootu, choc gleboki, graniczy z przytlaczajacym ze swoim ogromnym wolumenem dropow, a zarzadzanie ekwipunkiem staje sie obowiazkiem w poznej grze. I choc pokonanie wyniku Nioh 2 na Metacritic z 86 to zwyciestwo, 88 oryginalnego Nioh przypomina, ze czasem ciasniej jest lepiej. Ale to czepianie sie drobiazgow w tym, co poza tym jest najbardziej ambitna i udana czescia serii.