NBA The Run

Przez dziewiętnaście lat arcade'owa koszykówka była trupem. NBA Street umarło cicho pod koniec lat 2000, NBA Jam dostało nostalgiczny bis i potem nic, a cały gatunek pochłonęło NBA 2K, coroczna symulacja, która gra się pięknie i monetyzuje jak jednoręki bandyta w koszulce. Więc kiedy małe studio o nazwie Play by Play, obsadzone weteranami EA Sports, którzy wyraźnie wciąż mają pamięć mięśniową NBA Street, wypuściło NBA The Run 9 czerwca za 30 dolarów na PS5, Xbox i Steam, było to mniej premierą, a bardziej ucieczką z więzienia. Trzy na trzy, ponad obręczą, rollback netcode, crossplay, 32 prawdziwych zawodników NBA pierwszego dnia i obietnica, że nigdy nie będzie mikrotransakcji. W gatunku prowadzonym przez firmę, która każe płacić dwa razy za przywilej istnienia, ta obietnica sama w sobie jest popisem.

A najbardziej szalone jest to, że gra się tak dobrze, jak obiecuje zapowiedź. Każdy run to turniej pucharowy na cztery rundy na boiskach streetballowych z losowymi zasadami, więc każdy mecz to wygraj albo wracaj do domu i żadne dwa runy nie są takie same. Prowadzenie jest szybkie i czytelne, wsady są absurdalne w dobrym sensie, ankle breakery lądują z tą starą satysfakcją NBA Street, a rollback netcode sprawia, że online naprawdę działa, zamiast zmieniać się w atak lagów. Krytycy to zauważyli: Metacritic w okolicach dziewięćdziesiątki na starcie, rodzaj uznania, którego arcade'owe gry sportowe nie wąchały, odkąd gatunek żył. To mała ekipa, która dokładnie wiedziała, jakiego uczucia szuka, i złapała je w pierwszym sprincie.

Ale tu wchodzi cyniczna jasna strona, bo zawsze jest. Ta sama pętla, która sprawia, że pierwsze godziny są elektryzujące, potem zaczyna się przerzedzać. Jest cudownie zabawnie w zrywach i wyraźnie powtarzalnie w maratonach, a recenzje na Steam z pierwszego dnia są w większości pozytywne, a nie ekstatyczne, właśnie dlatego, że ci, którzy grindują najmocniej, najszybciej uderzają w sufit. Nie ma jeszcze głębokiego trybu kariery ani rozmachu składu, by wyżywić hardkorowego gracza przez sezon. Ale to problem treści, nie projektu, a treść to jedyna rzecz, którą gra na żywo może dodać. Szkielet tutaj to najlepsze, co arcade'owa koszykówka czuła, odkąd gatunek rzekomo umarł, i zbudowali go ludzie, którzy odmówili oddania 2K całego sportu. To warte o wiele więcej niż kolejny rok paczek MyTeam.