Marathon

Zaadresujmy slonia w pokoju: kiedy Bungie oglosilo Marathon jako PvPvE extraction shooter, internet kolektywnie joknal tak glosno, ze zarejestrowalo sie na skali Richtera. Oryginalny Marathon byl przelomowym FPS-em, ktory umozliwil Halo, a tu Bungie zamienial go w... Tarkov z lakierem synthwave na martwym swiecie kolonii w roku 2893. Ale oto plot twist: jest naprawde dobry. Nie 'dobry jak na to, czym mogl byc' dobry. Naprawde, zaskakujaco, irytujaco dobry.

Glowna petla jest uzalezniajaca w sposob, ktory prawdopodobnie powinien byc badany przez psychologow behawioralnych. Deployujesz sie jako Runner, czlowiek owiniety w cybernetyczne cialo, na Tau Ceti IV razem z maksymalnie szescioma trojoosobowymi oddzialami, zbierasz sprzet, walczysz z AI i innymi graczami i probujrsz eksfilowac zanim ktos pozbawi cie lootu i godnosci. System ruchu to miejsce, gdzie Marathon zasluguje na swoje imie. Jest szybki, plynny i nagradza agresje w gatunku, ktory zwykle ja karze. DNA gunplayu Bungie jest wszedzie i kazda bron czuje sie, jakby byla recznie tworzona przez kogos, kto naprawde gra w shootery. Cross-play na wszystkich platformach utrzymuje pule graczy zdrowa, a sezonowy trzy-miesieczny cykl wipe'ow utrzymuje mete swieza. Jesli mozesz zniesc utrate sprzetu co kwartal.

To powiedziawszy, doswiadczenie wdrazania jest mniej wiecej tak goscinne jak bramkarz w klubie, na ktory cie nie stac. Nowi gracze beda farmowani przez pierwszych dwanascie godzin, a samouczek robi w przyblizeniu nic, zeby przygotowac cie na rzeczywistosc extraction PvP. Tick rate serwerow tez byl... nazwijmy to 'optymistycznym' w godzinach szczytu, prowadzac do naprawde kreatywnych interpretacji, kto kogo pierwszy trafil. I choc kierunek artystyczny uderza mocniej niz jakakolwiek gra w 2026, historia jest dostarczana przez zbieralne logi audio rozsiane po mapach. Bo najwyrazniej Bungie jest fizycznie niezdolne do wstawienia cutscenki do gry multiplayer.