Gothic Remake

W 2001 roku Piranha Bytes wydało Gothica, niemieckie RPG o bezimiennym skazańcu wrzuconym do magicznej kolonii karnej, i gra stała się legendą właśnie dlatego, że była wroga. Sterowanie walczyło z tobą, NPC ignorowali cię albo bili do nieprzytomności, a i tak ją kochałeś, bo ten świat czuł się żywy w sposób, którego Bethesda do dziś nie potrafi osiągnąć. 25 lat później Alkimia Interactive oddaje nam remake, wydany przez THQ Nordic, firmę kolekcjonującą licencje europejskich RPG, jak smok kolekcjonuje złoto. Założenie było proste: ta sama kolonia, ta sama nędza, nowoczesny silnik. I trzeba im to przyznać, w dużej mierze dowieźli. Górnicza Dolina jest teraz przepiękna, każdy magnat rudy i każdy guru z bagien dokładnie tam, gdzie ich pamiętasz, gotowi upokorzyć cię od nowa.

Największą wygraną jest atmosfera. Unreal Engine 5 zmienia kolonię karną w coś autentycznie przytłaczającego, pełnego zardzewiałych magicznych barier i ognisk, przy których skazańcy mamroczą o rudzie i pełzaczach. Struktura frakcji przetrwała nietknięta: Stary Obóz, Nowy Obóz, Obóz na Bagnach, wybierz swoją truciznę i zasłuż na miejsce, bo nikt nie szanuje nowego, a gra każe ci poczuć każdy szczebel tej drabiny. Walka została przebudowana w coś celowo ciężkiego i czytelnego, bliżej tańca staminy niż siłowania się z klawiaturą z oryginału. Questy wciąż ufają, że czytasz, słuchasz i się gubisz. To remake, który rozumie, dlaczego ludzie kochali oryginał, zamiast szlifować go na kolejną otwartoświatową listę zadań.

Ale tu wchodzi cyniczna część: jank też przetrwał i nie wszystko wygląda na zamierzone. SI NPC gubi wątek w środku walki, pathfinding każe ścierwojadom robić moonwalk w skały, a wydajność na konsolach dławi się dokładnie wtedy, gdy walka robi się ciekawa. Alkimia powie wam, że to tarcie to dziedzictwo, i czasem tak jest. A czasem to po prostu bug w kostiumie dziedzictwa, i po 25 latach oraz kilku opóźnieniach można by oczekiwać, że ktoś zna różnicę. Mimo to jasna strona jest prawdziwa: to ten rzadki remake zrobiony przez ludzi, którzy wyraźnie kochają materiał źródłowy bardziej niż prezentację marketingową, a pod szorstkimi krawędziami kryje się jeden z najlepszych światów RPG, jakie kiedykolwiek zbudowano, wreszcie grywalny bez forumowego poradnika do sterowania.