Frostpunk 2

Trzydziesci lat po Wielkiej Burzy w 1916 New London, Frostpunk 2 zamienia indywidualne stawianie budynkow na budowe oparata na dzielnicach i zastepuje twoja dyktatorska wladze rada 100 czlonkow, ktora glosuje nad kazda wazna decyzja. To nie jest kontynuacja, ktora gra na bezpieczne. Tygodniowa skala czasowa zastepuje godziny i dni, miasta sa ogromnie wieksze, a system frakcji politycznych zamienia kazdy projekt ustawy w negocjacje, w ktorych ktos przegrywa. Jest ambitne, jest inne i podzieli fanow, ktorzy kochali bardziej szczegolowe podejscie oryginalu.

Zarzadzanie frakcjami to klejnot korony. Kazda decyzja odbija sie na konkurujacych ideologiach, a Drzewo Idei zmusza cie do eksplorowania rozwiazao proponowanych przez frakcje z prawdziwymi konsekwencjami. Przechodzisz ustawe o industrializacji produkcji zywnosci? Jedna frakcja swietuje wydajnosc, podczas gdy druga oplauje smierc tradycji. To taki rodzaj moralnej zlozonosci, ktory sprawia, ze przez dziesiec minut wpatrujesz sie w ekran menu, kwestionujac swoje wartosci. Wieksza skala oznacza tez, ze stawki czuja sie wyzsze. Nie ratujesz garstki ocalonych, kierujesz cywilizacja.

Ale ta wieksza skala ma swoja cene. Szczegolowa budowa miasta, ktora sprawiala, ze oryginal byl tak namacalny, zniknela, zastapiona czyms, co czuje sie bardziej jak sim polityczny z powloka city-buildera. Niektrzy fani nazja to ewolucja; inni nazwa to inna gra nosszca plaszcz Frostpunka. UI boryka sie z przekazaniem ogromnej ilosci informacji, ktore gra na ciebie rzuca, a krzywa uczenia sie jest bardziej stroma niz w oryginale pomimo wolniejszego tempa. A sceneria 'wulkanicznej zimy' jest jakos jeszcze bardziej depresyjna niz w pierwszej grze, co jest zarowno komplementem, jak i ostrzezeniem.