Kijk, USA versus Paraguay, jullie kwamen uit de startblokken en dat is werkelijk indrukwekkend. Een eigen doelpunt in de 7e minuut van Damian Bobadilla overhandigde de gasten praktisch een ingepakt cadeau voordat Paraguay zelfs maar hun plaatsen hadden gevonden. Vervolgens scoorde Folarin Balogun twee keer voor rust, in de 31e en 45+5e minuut, waardoor dit een 3-0 wandelingetje was tegen de tijd dat beide ploegen door de tunnel verdwenen voor sinaasappels. Als voetbalbeleving waren jullie precies een helft lang briljant. Het probleem is dat jullie een product van 90 minuten zijn, niet van hoogtepunten.

Paraguay, jullie defensieve organisatie in de eerste helft was meer een voorstel dan een echt plan. Jullie lieten USA 16 pogingen toe en produceerden zelf maar 9, waarvan slechts één op doel. Jullie troostgoal van invaller Mauricio in de 73e minuut was een aardig moment van verzet, maar op dat moment had de wedstrijd haar afscheidsformulieren al ingediend. Een impuls geven na drie tegengoals is geen comeback verhaal, het is een voetnoot. Jullie waren de tweede helft van een vuurwerk show waar iemand al de lichten weer had aangedaan.

En dan was er nog de 90+8 afsluiter van Gio Reyna, een invaller die meteen scoorde na een mooie aangiftecombinatie aan het einde van een lange speelactie. Dat is ofwel een trainersmeesterzet ofwel een herinnering dat jullie starters genoeg werk hebben laten liggen voor een invaller om op te ruimen in blessuretijd. Hoe dan ook, USA finishte 4-1, een recordscores voor hen op het Wereldkampioenschap, en de wedstrijd leverde genoeg actie op om haar bestaan te rechtvaardigen. Maar net ternauwernood.