Twee uur lang was dit stug, eerlijk, voorzichtig knock-outvoetbal met de handrem er stevig op. Colombia creëerde de betere kansen naarmate de wedstrijd vorderde, en de mooiste viel toe aan Jaminton Campaz, die profiteerde van een fout van Granit Xhaka, vrij voor het doel kwam en de bal ver over de lat joeg. Kansen kwamen en gingen, doelpunten niet.

In de strafschoppenreeks kwam het eindelijk tot leven. Colombia miste twee keer, via Davinson Sanchez en Cucho Hernandez, Manuel Akanji miste voor Zwitserland zodat de spanning ondraaglijk bleef, en Gregor Kobel pakte de redding die ertoe deed voordat Ruben Vargas de winnende binnenschoof. Vier om drie, en Zwitserland was door.

Laten we eerlijk zijn, het voetbal vóór de reeks won geen prijzen. Maar penalty's hebben een eigen theater dat geen enkele open spelfase kan namaken, en deze leverde zenuwen, missers en een keepersheld op. De twee uur waren een sleur, de laatste tien minuten om je vingers bij af te bijten.