Dit was een wedstrijd die een uur lang deed alsof het een schaakcursus was, alle ballen breed en niemand die de eerste fout durfde te maken. Als theater was het een trage opbouw, het soort waarbij je blijft checken of de kaars nog brandt.

Toen kwam minuut 63 en herinnerde Thapelo Maseko zich dat voetbal een doel heeft, hij plantte het enige doelpunt van de avond en maakte van een patstelling een verhaal. Ineens leek de voorzichtige opbouw geduld in plaats van angst.

Zuid-Korea bleef daarna kloppen maar vond de sleutel nooit, en de slotfase had echte spanning zonder ooit over te koken. Geen rode kaarten, geen VAR-circus, gewoon een krappe, zenuwachtige 1-0 die de ploeg beloonde die wel durfde te schieten.