Deze wedstrijd deed precies wat elke neutrale stiekem wil: hij loog vroeg tegen je en dwong je daarna om op te letten. Finn Surman stijgt op uit een corner in de 15e minuut, Nieuw-Zeeland leidt 1-0, en vijfenveertig minuten lang schrijft het verhaal zichzelf als een dappere outsideravond. Dan komt de rust en stapt Egypte als een totaal andere ploeg het veld op. De eerste en de tweede helft voelen als twee aparte duels, en beide helften zijn echt leuk, en dat beloven de meeste 1-3 uitslagen niet.

De kopbal van Mostafa Ziko in de 58e minuut is het moment waarop de comeback een hartslag krijgt, een krachtige gelijkmaker die Egypte op gelijke hoogte sleept en het publiek terug in de wedstrijd. Dan duikt Mohamed Salah op als iemand die de speeldag heeft bekeken en deze had omcirkeld: een kalme afronding in de 67e minuut na een combinatie met Ziko, gevolgd door een messcherpe corner in de 82e die Trezeguet binnenkopt. Doelpunt en assist, zonder poespas, puur klasse. Dat is het verschil tussen een ploeg die hoopt en een ploeg die beslist.

Als entertainment is dit een sterke avond. Geen rode kaarten, geen VAR-drama, geen pauze van twintig minuten terwijl drie scheidsrechters naar een scherm turen. Gewoon een vroege voorsprong, een echte comeback, een sterspeler op dreef en vier goals over de hele wending. De enige verliezer was wie afhaakte in de rust, en eerlijk gezegd is dat hun eigen schuld.