Laten we het toneel schetsen. Het meest legendarische stadion in de voetbalgeschiedenis, het Azteca, als gastheer van de WK-opener voor de derde keer. De menigte volledig gepakt, de vlaggen zwaaiend, de hele wereld kijkend. En jij, de wedstrijd, besloot je openingsstelling een Zuid-Afrikaanse balverlies te maken die zo rampzalig was dat Julian Quinones het eerste doelpunt van het hele toernooi ingewikkeld en direct in zijn voet geleverd kreeg in negen minuten. Negen. Dat is geen drama. Dat is een fout met een scorebord.

Vanaf dat moment gleed je gewoon weg. Mexico ging 2-0 voor via een header van Raul Jimenez op het doellijntje in de 67ste minuut, en het eindresultaat stond nooit echt ter discussie. Maar jij had een truuc in je mouw, want als het voetbal de chaos niet zou leveren, dan zou de discipline dat zeker doen. Drie rode kaarten in een WK-opener, een WK-primeur. Zuid-Africas Yaya Sithole kreeg er een voor het tegengehouden van Gutierrez op doellijnenafstand. Themba Zwane kwam van de bank en besloot, met de wedstrijd al verloren, een tegenstander recht in het gezicht te slaan buiten het spel, wat hem een VAR-ondersteunde uitsluiting opleverde. Vervolgens kreeg Mexicos eigen Cesar Montes de derde voor een overtreding die geacht werd een duidelijke doelkans te voorkomen, een besluit dat de menigte begroette met het soort gebucht dat normaal voorbehouden is aan een stroomstoring tijdens een concert.

De eindscore: twee doelpunten, drie rode kaarten, één ploeg met negen man voor het einde van de wedstrijd. Je was geen slechte wedstrijd. Je was een chaotische, wat iets heel anders is. Je had echt incident, echte inzet en echt lawaai van het Azteca-publiek. Maar onder al het kaartsverzamelen door was het daadwerkelijk voetbal tussen twee ploegen met elk elf spelers grotendeels eenrichtingsverkeer en moeiteloos. Je hield ons vermaakt, maar vooral per ongeluk.