Jude Bellingham scoorde twee keer in achtennegentig seconden en legde daarmee meer dan tachtigduizend mensen het zwijgen op, en dat was pas het eerste bedrijf. Mexico sloeg voor rust terug via Julian Quinones, Harry Kane schoof een strafschop binnen, Raul Jimenez antwoordde vanaf de stip, en een onderbreking door onweer voegde op de een of andere manier iets toe aan het spektakel in plaats van het eruit te halen.

Daarna verloor Engeland Jarell Quansah aan een rode kaart net voor het uur en moest het de hele tweede helft met een man minder overleven op het meest vijandige podium van het wereldvoetbal. Ze deden het, op het nippertje, dankzij Kanes zesde van het toernooi, een goal die hem naast Gerd Muller op de aller tijden WK-lijst zette, en een keepersvertoning die niet snel vergeten wordt.

Puur als entertainment was dit tot nu toe de wedstrijd van het toernooi. Comebacks, strafschoppen, een uitsluiting, een kolkend publiek en geschiedenis aan beide kanten. Mexico verloor, maar iedereen die dit zag, won.