Zestig seconden. Zo lang hield Schotland in Boston de WK-droom in leven voordat Marokko de oudste Schotse traditie aansprak en het licht uitdeed. Een doelpunt in de openingsminuut is in elke wedstrijd een stomp in de maag, maar tegen Schotland landt het als een vervolg waar niemand om vroeg, want iedereen in tartan heeft deze film gezien en kocht toch een kaartje.

Eerlijk is eerlijk: Schotland zakte niet door het ijs. Ze ploeterden, ze drukten, ze pakten hoekschoppen, ze deden alles behalve het enige dat loont, namelijk de bal in het net leggen. Marokko verdedigde ondertussen met een rust die bijna beledigend was, ving de druk op en counterde alsof ze ergens beters te doen hadden. Dit was een ploeg die een wedstrijd managede, en een ploeg die hun eigen rouw managede.

Marokko is hier het echte verhaal, een oprecht uitstekend elftal dat de avond vanaf het eerste fluitsignaal controleerde en amper een zweetdruppel verloor. Maar het blijvende beeld is dat uitvak, dat nog lang na de beslissing voluit bleef zingen, want Schotland steunen is minder een hobby en meer een straf die je met een glimlach uitzit.