Vijfenveertig minuten beleefd niets, en daarna een masterclass. Marokko behandelde de eerste helft van een achtste finale op een WK als een warmloopje, alles breed en zonder urgentie, tot iemand in de kleedkamer duidelijk herinnerde dat de winnaar een kwartfinale pakt en de verliezer naar huis vliegt. De Atlas Leeuwen kwamen na rust als een compleet ander elftal het veld op.

Azzedine Ounahi deed twee keer de schade, de eerste voorbereid door Achraf Hakimi uit een vrije trap, de tweede een koele afronding toen de wedstrijd al beslist was. Brahim Diaz voegde er een stukje geschiedenis aan toe met zijn vierde WK-assist, een nieuw Afrikaans record, en zette Rahimi klaar voor de drie-nul in blessuretijd. Klinisch toen het telde, onzichtbaar toen dat niet zo was.

Voor een neutrale kijker verdiende deze wedstrijd pas na de rust zijn entreeprijs. Efficiënt, meedogenloos, professioneel, zeker. Spannend, niet echt. Marokko deed precies wat een goede ploeg doet tegen een te lichte tegenstander: wachten en dan toeslaan. Vraag alleen niemand om die eerste helft nog eens te bekijken.