Laten we eerlijk zijn over wat je de eerste 58 minuten was: een erg dure trainingspartij. Zuid-Korea had in de eerste helft alleen al acht schoten en maakte daar precies nul doelpunten van. Acht. Schoten. Nul. Doelpunten. Dat is geen voetbalwedstrijd, dat is een afwerkingstraining die blijft zakken voor het examen. Het stadion had lege stoelen, het scorebord bleef leeg, en ergens zat een neutrale kijker het Mexico-duel terug te kijken.

Toen kwam Tsjechië, dat twee strafschoppenseries nodig had om zich te kwalificeren en waarvan de laatste WK-opstelling nog spelers bevat die nu als emeritus-analist optreden, en liet iedereen zien hoe het moet. Aanvoerder Ladislav Krejci kopte na een lange ingooi van Vladimir Coufal raak in de 59e minuut. Een lange ingooi. Op een Wereldkampioenschap. In 2026. Je tactische identiteit omschrijven als 'overladen kruisingen en directe aanvallen' is een gedurfde levensstijl, Tsjechië, en voor één wonderbaarlijk moment werkte het.

Maar toen herinnerde Zuid-Korea zich de stand en werd toch flink agressief. Hwang In-beom maakte gelijk in de 67e minuut met een vogelvrij afwerking, en invaller Oh Hyeon-gyu schoof in de 80e minuut raak bij een voorzet van Hwang. Van 'kijken we hier naar een trainingspartij?' naar 'comeback van de dag' in 21 minuten. Chaotisch, laat, vrijwel incoherent als entertainment, maar onmiskenbaar levendig. De wedstrijd verdiende zijn recht te bestaan, nauwelijks, en alleen in de tweede helft.