Daizen Maeda gaf ons een echt moment in de 56e, het soort afronding dat een stadion wakker schudt, en zes glorieuze minuten lang dacht Dallas dat het naar een wedstrijd keek. Toen antwoordde Anthony Elanga in de 62e, het scorebord kwam in balans en beide teams herinnerden zich rustig dat ze al door waren.

Vanaf dat punt zakte de match weg in het meest comfortabele gelijkspel van het toernooi, twee ploegen die benen en trots beschermden in plaats van een winnaar te jagen die niemand nodig had. De intensiteit stortte niet in, ze ging gewoon zachtjes liggen voor een dutje. Je voelde beide banken de rekensom maken en het antwoord wel zien zitten.

Het was geen slecht voetbal, het was risicoloos voetbal, het soort dat je met één oog volgt terwijl je de andere groepen checkt. Twee schone afrondingen van twee uitstekende aanvallers, verpakt rond veertig minuten wederzijds respect. Een prima voorgerecht, doe alleen niet alsof het het hoofdgerecht was.