Nieuw-Zeeland stapte Los Angeles binnen, scoorde twee keer via Elijah Just, en vertrok alsnog met één punt, wat het voetbalequivalent is van het examen vlekkeloos maken en dan de verkeerde naam op het voorblad zetten. Chris Wood treiterde de hele avond de flanken, legde beide goals aan als een man die het dagboek van de verdediging heeft gelezen, en toch konden de All Whites een voorsprong die ze twee keer hadden verdiend niet beschermen. Je verliest deze wedstrijd niet, maar je weigert hem botweg te winnen.

Iran, ondertussen, weigerde een voetnoot te zijn. Ramin Rezaeian prikte de eerste gelijkmaker binnen nadat hij het snelst reageerde op een geblokt schot, en Mohammad Mohebbi kopte de voorzet van Rezaeian via de verre paal binnen voor de tweede. Sommige van deze spelers hadden sinds februari geen competitieve bal meer geraakt op clubniveau, nadat hun nationale competitie was stilgelegd, en toch vonden ze de benen en de pit om dit twee keer uit de dood terug te slepen. Dat is geen geluk. Dat is koppigheid met een paspoort.

Het eindresultaat is een Groep G waarin alle vier de teams op één enkel punt staan, wat betekent dat deze hele wedstrijd de stand met precies niets heeft veranderd terwijl iedereen die keek werd vermaakt. Een perfecte WK-paradox: spannend, dramatisch, van doel tot doel, en volledig onbeslist. Je kwam voor een winnaar en vertrok met een gevoel.