Europees kampioen Spanje vuurde zevenentwintig schoten af op WK-debutant Kaapverdië en scoorde er exact nul van, wat minder een voetbalwedstrijd is en meer een live demonstratie van hoe je een kussengevecht verliest tegen een bakstenen muur. Zeven op doel, een kopbal van Ferran Torres tegen de lat, Oyarzabal en Laporte keer op keer afgestopt, en aan het eind stond op het scorebord precies niets om niets. La Roja deed alles behalve het enige waar de sport naar vernoemd is.

In de weg stond Vozinha, een veertigjarige keeper die de avond van zijn leven beleefde en armen en eigenwaarde gooide naar alles wat Spanje hem toestuurde. Kaapverdië, een land van iets meer dan vijfhonderdduizend mensen, parkeerde de bus, blokte en overleefde tegen een van de duurste basiselftallen ter wereld, en liep weg met een punt dat op de eilanden nog een generatie lang besproken zal worden.

Voor Spanje is dit het waarschuwingsverhaal waarvan elke favoriet doet alsof het hem nooit zal overkomen. Totale controle, totaal territorium, totaal balbezit, en een totaal onvermogen om er ook maar iets van om te zetten in het enige getal dat telt. Je kunt een wedstrijd compleet platwalsen en nog steeds niets krijgen als de bal weigert over de lijn te gaan.