Een uur lang deed Spanje wat Spanje doet: je duizelig voetballen, de scherpte eraf halen, en je uitdagen om geduldig te blijven. SoFi Stadium kreeg de beheersingsles waarvoor het betaald had, en Fabian Ruiz beloonde het in de 30e minuut, geluidloos in de zestien glijdend om te scoren en België precies waar het script ze wilde. Achtervolgend. Dit was Spanje naar getallen, het netste team van het toernooi dat die controle toonde die hen tot de kwartfinale zonder tegengoal had gebracht.

Toen herinnerde Charles De Ketelaere iedereen eraan dat een schone sheet alleen schoon is tot iemand hem bevuilt. Zijn gelijkmaker in de 41e minuut was het eerste doelpunt dat Spanje in het hele World Cup incasseerde, en het was geen toeval: de man die twee keer voorbij USA in de achtste finales ging is echt aangekomen, met zijn looplijnen en afwerking als een spits die eindelijk weet wat hij is. België, zo vaak de ploeg die groter spreekt dan ze speelt, zag er plotseling beter uit, en Spanje aura van onstuitbaarheid had plotseling een smet.

Dus natuurlijk kwam de winnaar van het minst Spaans denkbare: iemand anders zijn fout. In de 88e minuut greep Senne Lammels een redding waar hij niets mee hoorde te doen, kletsend de bal recht naar Mikel Merino, die deed wat Merino in groot moments altijd doet en de rebound binnenwerkte. Spanje marcht voort om Frankrijk in de halve finale te treffen, gloriërend in veerkracht die ze maar half hebben getoond, terwijl België zich afvraagt hoe een keepersblunder hun World Cup beëindigde. Spanje vond een weg. Ze vonden alleen geen goede.